YAŞIYORUM

     Yaşamak mı zor yoksa ölmek mi.? Ya da şöyle sormalıyım; yaşamak mı güzel yoksa ölmek mi? Bu soru bu şekilde sorulunca tuhaf gelebilir, kime ölmek güzel gelebilir ki. Ama ölmek yok olmak değilse, bilakis var olmak yeniden doğmak, sevgili ile buluşmak olursa, elbette yaşamak güzel diyen olmaz sanıyorum. Vuslat dururken kim hasreti tercih eder ki..

   Bugün yine bir vuslata gıpta ettim. Birinin Rabbime kavuşmasına, şehadetine özendim. Yaşam yükü omuzlarımı acıttı yine, beceriksizliğim vicdanımı sızlattı.. Kardeşlerim ölürken yaşamam, yemem, içmem, uyumam, gece uykum bölünmeksizin uyuyabilmem en acısı da kimi zaman gülebilmem, ara ara unutmam ve yaşama rutinime devam ediyor olabilmem İsmal HANİYE nin şehadetiyle elhamdülillah bölündü. Bilmiyorum kaç saat sürer ama çok sürmesini diliyorum. Taki benim de ömrüm şehadetle noktalanana dek sürmesini ve tadım kaçmasını diliyorum. Yoksa o çok arzuladığım vuslat olsa dahi, sevgiliye bakacak yüzüm yok.. Bu utanç omuzlarıma yük.. İsraile lanet okuyamıyorum düşmanımız olmasına rağmen çünkü ben dost olarak ne yapabiliyorum ki. Kardeşlerime ne faydam var, Selahaddin Eyyübi gibi kudüs feth olana kadar gülüşümden fedakarlık edebildim mi, uykumdan, iştahımdan. Bilmiyorum çok üzülmeliydim ciğer yangınımı hissetmeliydim.. 

   Eskiden Mescid i Aksanın fethinde benim ve neslimin pay sahibi olması için dua ederdim.. Ama şimdi ara ara bu duayı yaparken utanıyorum.. Çok az çalışıyorum çok az dertleniyorum.. Eğer çok dertlenseydim mutlaka çok çalışabilirdim, ve çok çalışmış olsam muhakkak Filisin davasında bir İZ im olurdu.. 

Ne olur Allah ım becerttir. Dertlenmeyi, çalışmayı, başarmayı, ve iz bırakmayı.. 

SEN YARDIM ET.. Kurtar siyonist zulmünden Filistini, Kudüsü, Mescid i Aksa mızı..