Kendimi dinledim. Baktım duyuluyorum konuştum. Kendimle konuştum birkaç cümle. Tıkandım. Acımasızdım , hak etmeyerek suçladım kendimi, yersiz eleştirdim. Kusurlusun dedim, kusurundan ötürü sevilmedin, yalnızsın, arkadaşın yok, ailen yok, hele dostun hiç yok dedim kendime. Kimse yokken bıraktım kendi elimi. Sevilmekle kusursuzluğu eşleştirdim. Sevgi azlığını, değer algılamla birleştirdim. Ne alakası var canım Sümeyyem. Ömrünü fakirlikle geçirmiş biri diyebilir mi ki ben değersizim. Kusurum çok diye aç yattım bu gece. Kusurluyum diye anca ayda bir et yiyebildim. Ben değersiz ve kusurluyum diye hiç ev sahibi olamadım, hep toplu taşıma kullandım. Biri bana parasızlıktan dert yansa; Allah beni sevmiyor ki para vermiyor, parasızım diye insanlar bana değer vermiyor dese biri, ben ona ne derim?? Olur mu hiç. Bu rızık meselesi derim. Sevilmekle alakası yok bunun derim. Tuhaf gelir hatta bu olayı bu şekilde algılamış olması. Peki ne farkı var benim halimle. Sevgide...
Bu Blogda Ara
Derunî Satırlar