YORULDUM.. Diyorum sonra susuyorum, tevbe ediyorum, sözümü geri alıyorum. Bu sözü telaffuz ettiğime pişman oluyorum. Çünkü yakıştıramıyorum kendime, kulluğuma, imanıma yakıştıramıyorum bu kelimeyi. Neye yoruldun, neyden yoruldun diyor içden ince bir ses. Bu sözü kimi zaman karşımda olan muhattabıma kendimi anlatmak için, kimi zaman da sadece kendi kendimle konuşurken kullanıyorum. Ama her ikisinde de ağzımdan çıkar çıkmaz ,dilim yanıyor. Sözün ağırlığını hissediyorum. Belki karşımdakine sitem olsun diye kullandığım söz, acaba Yaradanımın gücüne gider mi diye geliyor aklıma. Değil mi ki yoruldum dememe sebep olan şey ve ya şeyler her ne ise onu bana veren Mevlamdır. Ben kendimce, çaresizliğimi, tükenmişliğimi, son sınıra gelmişliğimi anlatmaya çalışıyorum. Oysa benim kendimi anlatmaya çalıştıklarımla -bu kendim dahi olsa - bir davam yok. Benim davam Mevlamla, sınavım O ndan, hesabım O na.
Ondan olan bir sınavı ' YORULDUM ' diyerek kime şikayet ediyorum. Hem Mevla bana sevgili değil miydi? Sevgiliden gelen her ne olursa olsun yorar mı? Çelişkili bir hal ama yaşıyorum. Halimdeki samimiyetsizlikle yüzleşiyorum. Aklıma geldi, geçmişde imtihanın en cilveli yerinde iken zahiri anlamakta nakıs birine batınımı anlatma gayretine girmiştim ve bu kelime çıkmıştı dudaklarımdan. Çok küçük hissetmiştim sonra kendimi, kimi kime şikayet ediyordum. Kimle, kim için cebelleşiyordum. Çok acınası ve gülünçdü durumum. Hayatımın en kaliteli hayat sahnesinde, en kalitesiz anını yaşamıştım sanki.. Hemen pişman oldum şükür ki. Kendimce telafi etmeye çalıştım. Rabbim katında da kabul olunmuş olacak ki netice hayr oldu.. O gün beynimde şimşek oluşturan o kelime sanki sensörlü gibi her ağzımdan çıkmasıyla yandı ve kendini belli etti. Artık sanki daha dikkatliyim. İnşallah olacak..
VELHASIL YORULMADIM.. Aşkına koşan yorulmaz..
Yorumlar
Yorum Gönder